#கந்தர்_அனுபூதி
உள்ளுவன் மன்யான் மறப்பின் மறப்பறியேன்
ஒள்ளமர்க் கண்ணாள் குணம்.
- வள்ளுவப்பெருந்தகை.
ஒளி பொருந்திய கண்களை உடைய இவளின் குணத்தை நான் நினைப்பதே இல்லை...ஏனெனில் மறந்தும் கூட மறப்பதில்லை...என்கிறான் தலைவன்.
கங்கை அமரன் இதையே எழுதுகிறார்..," மறந்தால் தானே நினைக்கணும் மாமா நினைவில் நீங்காமல் நீதானே..." என்று.
நினைப்பு, மறப்பென்னும் மனதின் ஆதாரமான இருசெயல்கள் ஒன்றை ஒன்று சார்ந்துள்ளது. மனம் என்பதே எண்ணங்களின் தொகுப்பு தானே..? இவ்விரு பைனரி நிலைகளும் மனித வாழ்வின் அலைகழிப்புக்கு ஆதார காரணம்.
அதனால்தான் கவியரசர், "நினைக்கத் தெரிந்த மனமே உனக்கு மறக்கத்தெரியாதா....!" என்று இறைஞ்சுகிறார்.
நினைப்பும் மறப்புமே மனத்தின் வரமும் அதுவே சாபமும் அதுவே!
நினைப்பும் மறப்பும் கடந்து ஒரு நித்ய நிலை அடைவதே மனித தேடல்களின் உச்சமாக இருக்கும் போல.
"நின் போதத்தாலே நினைப்பும் மறப்புமென்றால் என்போதம் எங்கே இயம்பாய் பராபரமே..." - தாயுமானவ ஸ்வாமி.
நினைப்பும்,மறப்பும் என் கட்டுப்பாட்டில் இருக்க வேண்டும் என்கிறார்.
"மறப்பும், நினைப்புமற்று மாண்டிருப்பது எக்காலம்..?" என்கிறது பத்திரகிரியாரின் மெய்ஞ்ஞானப் புலம்பல்!
இதைத்தான் " ......பரமானந்தத்தில்
தேங்கார் நினைப்பும் மறப்பும் அற்றுத் தூங்கார் ஓங்காரத்துள்ளொளியில் ஒடுங்கார்...." என்றும் திருமறை பேசுகிறது.
"கருதா மறவா நெறிகாண, எனக்கு
இருதாள் வனசம் தர என்று இசைவாய்
வரதா, முருகா, மயில் வாகனனே
விரதா, சுர சூர விபாடணனே."
என்று கந்தர் அனுபூதி பாடுகிறது.
கருதா மறவா நெறி என்பதை லௌகீகமாக தீயதைக் கருதா..அவனடியை மறவா நெறி என்று கொள்ளலாம்.
நினைப்பு மறப்பென்னும் இருநிலை கடந்த ஓங்காரத்தொடுங்கும் உள்ளொளி நிலையாகவும் கொள்ளலாம்.
ஓம் முருகா!
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக