கழைதின் யானையாரும்...
கார் ஏசியும்.
பல லட்சம் பெறுமதியுள்ள காரில் அமர்ந்து, நிறுத்திய காரிலும் ஏசி போட்டு வெயில் தாக்காதபடி செல் பேசிக் கொண்டிருந்தேன்.
வெளியில், வெயிலில் ஒரு பேரிளம் பெண், அவர்தம் பெண்,பேத்தி என்று அனுமானிக்கத் தக்க நான்கு உழைக்கும் வர்கப் பெண்கள் கார் கண்ணாடியைத் தட்டி கையேந்தினர்.
கோவையில் சில ஆண்டுகள் முன்பு வரை இவ்வளவு இரப்போரைக் காண முடியாது.
திருநங்கையர், ஊனமுற்றோர் என ஓரிருவர் எதிர்படுவர். சில ஆண்டுகளாக வடநாட்டு ஏழைப் பெண்டிர் குழந்தைகளுடன் இரத்தல் வழமையான நடப்பாக இருக்கிறது.
ஆனால் தமிழ் முகத்துடன் கூடிய உழைக்கும் வர்கத்தவர் கையேந்த கொரானா காரணமா?!
கோவிட் பாதுகாப்பால், டிமோ காரணத்தால் காசு பணம் கையில் வைத்திருப்பது அரிதாகி விட்டது.
எதற்கும் ஜிபே தான்! கார்டு தான்!
நாள் முழுதும் வெயிலில் நின்று கார் எடுக்கும் போது ரிவர்ஸ் பார்க்கும் ஓட்டல், பார்க்கிங் செக்யூரிட்டி நபர்களுக்கு கூட ஐந்து ரூ, பத்து ரூ தருவதும் சமயங்களில் சில்லறை இல்லாததால் வெட்கி விரைதலும் நடக்கும்.
ஆனால் ஒரு குடும்பமே கையேந்தும் போது சுத்தமாக சில்லரை இல்லாத தர்மசங்கடம்.
கூலிவேலை முடிந்து வீடுசெல்லும் சில நகர்ப்புற ஏழைமக்கள் உபரிக்காக இவ்வாறு இரந்தாலும் சரி...,
உண்மையாகவே வருமானமின்றி உணவுக்காக இரந்தாலும் சரி,
பாக்கட்டில் உள்ள பணத்தில் மிகக்குறைந்த டினாமினேசனோ ரூ.50/-🙄
இப்போது இருதலைக் கொள்ளி எறும்பாக நான்.😟
ஹாம்லட் போல டுகிவ்? ஆர் நாட் டுகிவ்?! என்று ஷேக்ஸ்பியர் லெவல் குழப்பம்.
அதை உணர்ந்தது போலவே அந்த நான்கு பேரும் காருக்கு வெளியே கையேந்தியபடி.
ஏசியில் கூட எனக்கோ கூச்சத்திலும், குழப்பத்திலும் வியர்த்தது.
அம்பது ரூபாய் பிச்சை போட நான் மைடியர் மார்த்தாண்டன் பிரபு அல்லவே..?!
முடிவு எடுக்காமல் இருப்பதும் ஒரு முடிவுதான் என்று PV.Narasimha Rao பாணியில் அமைதி காத்தேன்.
There Is No Alternative என்ற TINA factor அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும் போலும்.
Stand on the deck என்ற கட்டளைக்கு கீழ்ப்படிந்து எரியும் கப்பலில் நின்ற casabianca போல அசையாமல் எரியும் வெயிலில் நின்றார்கள்.
நானும் கண்ணை அவர்கள் பக்கம் திருப்பாமல் டஃப் குடுக்க முயன்றேன்.
மண்டையில் 'ணங்' என்று அடிவிழும் ஒலி.
"ஈயென இரத்தல் இழிந்தன்று அதனெதிர் ஈயேன் என்றல் அதனினும் இழிந்தன்று ..."
என்ற வரிகள் மனதில் மின்னலிட்டது.
வறுமையால் பொருளை இரப்பது இழிவு தான்...ஆனால் அதைவிடவும் வறியோருக்குத் தன்னிடமுள்ள பொருளைத் தரமாட்டேன் என்று மறுப்பது அதைவிட இழிவு!
உடனே சட்டைப் பையிலிருந்த ஐம்பது ரூபாயை கண்ணாடியைக் கீழிறக்கி நீட்டிவிட்டேன்.
"இட்டார் பெரியோர் இடாதார் இழிகுலத்தோர்" என்று பிற்கால ஔவையார் சொற்கான உந்துதலாக..
புறநானூறு 204ம் பாடலில்...
புலவர் "கழைதின் யானையார்" எழுதுகிறார்....
ஈ என இரத்தல் இழிந்தன்று, அதன் எதிர்
ஈயேன் என்றல் அதனினும் இழிந்தன்று
கொள் என கொடுத்தல் உயர்ந்தன்று, அதன் எதிர்
கொள்ளேன் என்றல் அதனினும் உயர்ந்தன்று
தெண்ணீர்ப் பரப்பின் இமிழ்திரைப் பெருங்கடல்
உண்ணார் ஆகுப நீர் வேட்டோரே
ஆவும் மாவும் சென்று உணக் கலங்கிச்
சேற்றொடு பட்ட சிறுமைத்து ஆயினும்
உண்ணீர் மருங்கின் அதர் பல ஆகும்
புள்ளும் பொழுதும் பழித்தல் அல்லதை
உள்ளிச் சென்றோர்ப் பழியலர் அதனால்
புலவேன் வாழிய ஓரி விசும்பின்
கருவி வானம் போல
வரையாது சுரக்கும் வள்ளியோய் நின்னே.
கொல்லியாண்ட வல்வில் ஓரியிடம் பாடிப் பரிசில் பெற்றாரோ தெரியாது
இப்பாடல் தமிழர்களுக்கு தாத்தன் கழைதின் யானையார் தந்த பரிசில் மட்டுமல்ல பூர்விகச் சொத்து.
இந்தவரிகளைப் பாருங்கள்....!
//தெண்ணீர்ப் பரப்பின் இமிழ்திரைப் பெருங்கடல்
உண்ணார் ஆகுப நீர் வேட்டோரே
ஆவும் மாவும் சென்று உணக் கலங்கிச்
சேற்றொடு பட்ட சிறுமைத்து ஆயினும்
உண்ணீர் மருங்கின் அதர் பல ஆகும்//
கடலில் தெளிவான நீர் மிகுதியாக இருந்தாலும் தாகம் உள்ளவர் அதனை உண்பதில்லை. ஆனிரைகளும் அவற்றைக் கொன்று தின்னும் விலங்கினங்களும் சென்று உண்ணும் கலங்கிய நீராயினும் அதனை உண்ணச் செல்வோரின் எண்ணிக்கை மிகுதியாதலால் அதற்கு அமைந்த நடைபாதைகள் பல.
இவ்வரிகளில் சூசகமாக ஓரியை குறுநில மன்னனாக இருப்பினும் நன்னீர் நிலை என்கிறார்.
இவ்வரிகளில் அவர்காட்டும் சித்திரம் அனிமல் பிளனட் போன்ற சானல்களில் ஆப்பிரிக்க பாலை/காடுகளில் கலங்கிய நீர் நிலைகளை சுற்றி சுற்றி வரும் விலங்கினங்களை படம்பிடித்தது போல உள்ளது.
ஐம்பது ரூபாய் யாசித்துப் பெற்றும் எனக்கு 2500 ஆண்டு மூத்த "கழைதின் யானையார்" பாடலை அசைபோட வைத்த அப்பெண்களுக்கு நன்றி.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக