ஒரு நண்பர்..அவர் பெயர் ஆறுமுகம். திருநெல்வேலி சைவ வேளாளர் (சாதி). ஆனால் இஸ்லாமியர்!
அதாவது அகமதியா பிரிவு.
(கிரேஸி மோகன் பாஷைல சொன்னா
"எனக்கு தெரிஞ்சது ஒரே ஒரு முஸ்லீம் ஃபிரண்டு தான் ஆனா அவரும் முஸ்லீம் இல்லை!" மொமண்ட்!)
நிற்க. இது காமடி பதிவோ, நக்கல் பதிவோ இல்லை. அனுபவ பதிவு.
அவருடன் பேசும் போது ஒரு முறை சொன்னார்..
" ஒரு முஸ்லீம் பொய் பேசக்கூடாது.."
'ஏன்?'
"அல்லாவை நம்பாமல் பொய்தான் காப்பாத்தும் என நம்புறாமாதிரி ஆயுடுமுல்லா?!"
" அப்போம் பிஸ்னஸ் எப்பிடி செய்யுதீக?
அசலுக்கே கட்டாதுன்னு பேரம்பேசினா பொய்தானே?"
" அப்புடி சொல்லமாட்டம்ல..எனக்கு இந்த வெல ஒத்துகிடாது ம்பேன்"
இறையை மீறி பொய் காக்குமா?
பொய்யை விட இறை காக்குமா?
வள்ளுவரும் இது மாதிரி பல விதமாக பொய்யாமை பற்றி கூறுகிறார்.
படித்துள்ளேன்.
தன்னெஞ்சறிவது பொய்யற்க...என்றும்
பொய்யாமை ஆற்றின் அறம் பிறசெய்யாமை நன்று என்றும் சொல்கிறார்.
சத்யம் பேசு,
இனியதைப் பேசு,
சத்யமேனும் இன்னாததைப் பேசாதே..
இனியதெனினும் அசத்தியத்தைப் பேசாதே..
எனசமஸ்கிருத சுபாஷிதங்களில் வருகிறது.
12 ஆண்டுகளுக்கு முன் பேசியது நெஞ்சில் நிலைத்து விட்டது.
" பொய் காக்கும் என்று எண்ணுவது அல்லாவை விட பொய் சக்தி வாய்ந்தது என்று நம்புவது போல!"
ஜனாப் ஆறுமுகம் வாழ்க நீ எம்மான்.
பற்றுக அப்பற்றை!
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக